______
Stuff Smith (1909-1967) — charyzmatyczny artysta, prekursor skrzypiec w jazzie — bez wątpienia zasługuje na osobny artykuł: "przekraczał barierę między swingiem i bopem, a momentami flirtował z awangardą" (Duck Baker). Niemniej teraz uwagę poświęcimy rówieśnikowi, który czeka obok, podziwiając tudzież podziwia, czekając z boku, by po chwili zagrać najdziksze solówki w swoim życiu. Tym samym prezentuję kolejnego bohatera cyklu #Nie_tylko_Miles_Davis, trębacza Jonaha Jonesa (1909-2000).
Na stronie AllMusic jest zapowiadany jako ktoś, kto "grał łatwą w odbiorze muzykę dla szerokiej publiczności". Ma to związek z wypracowaną przezeń formułą kwartetu, do której przywiązał się na piętnaście lat. Otóż zaproszony w 1955 przez nowojorski klub The Embers usłyszał wymagania: cicho i w tle, spokojnie i przyjemnie. I na taki "wyciszony jazz" (muted jazz) się zdecydował. Odtąd standardy, piosenki pop, szlagiery z musicali czy filmów podawał w lakonicznej i melodyjnej interpretacji, bardzo dyskretnie: z użyciem różnych tłumików i w kołyszącym rytmie shuffle. Kontaminacja dixielandu i swingu z muzyką estradową i bluesem okazała się niezmiernie chwytliwa. Po sukcesie albumu "Jonah Jones At The Embers" (1956, Groove) podpisał kontrakt z Capitol Records — dla tej wytwórni nagrał aż osiemnaście płyt (większość wznowiła hiszpańska Fresh Sound Records), kolejne sześć dla Decca Records. Milionowe nakłady, wyróżnienie przez tygodnik "Billboard" (1958/1959) i nagroda Grammy (1960), występy w telewizji, którym zawdzięczał rzadko spotykaną w jazzie rozpoznawalność, wreszcie popularyzacja stylu, który nadal uwodzi bywalców klubów, kawiarni i restauracji, jednak nie wystarczyły, by Jonah Jones stał się ikoną.
![]() |
| Fot. William P. Gottlieb, 1947. |
Scott Yanow, chociaż doceniał easy listening kwartetu (zarazem odnotowywał znamiona wyczerpania konwencji), za "najbardziej ekscytujące nagranie" uznał kompilację "Jonah's Wail", dokumentującą spotkania z saksofonistą sopranowym, Sidneyem Bechetem (1897–1959) oraz saksofonistą tenorowym, Alixem Combelle’em (1912–1978). Niestety, została wydana dopiero w 1979 (Jazz Legacy; rok później Inner City Records), ponadto po spektakularnej paryskiej eskapadzie z 1954 Jones zamierzał porzucić karierę trębacza, gdyż na podobny poklask w ojczyźnie liczyć nie mógł. Nieoczekiwany sukces komercyjny i ogólnokrajowa sława powstrzymały desperację. Bezzasadne wydaje się jednak twierdzenie, że jego aktywność po 1955 stylistycznie w niewielkim stopniu odbiegała od wcześniejszej.
Otóż uważam (i nie jestem w tym odosobniony), że oswojony w wieku średnim Jonas nijak nie przystaje do nieokiełznanego młodzieńca, który doskonale wspomagał saksofonistę Pete’a Browna w 1944 czy jeszcze doskonalej skrzypka Stuffa Smitha w 1936 roku, o czym wspomniałem na początku. Upamiętnienie tego ostatniego wydarzenia stanowi płyta "Stuff Smith And His Onyx Club Orchestra", trzykrotnie na przełomie XX i XXI wieku wznawiana przez szwajcarską Collector's — "winylowy klejnot", jak wyczytałem w jednej opinii, z którą całkowicie się zgadzam. Najwyraźniej Yanow również, acz jego recenzja dotyczy wydania poszerzonego i na CD. Oba polecam.

.jpg)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz